Gündüzüm seninle…
Gecem seninle…
Beyhude, geçti bu ömür derdinle…
Aşkını bir sır gibi senelerdir sakladım
Geceleri rüyamda ismini sayıkladım.
Aşkını bir sır gibi senelerdir sakladım.
Geceleri rüyamda ismini sayıkladım.

Sevgilim saçların, zannetme solmaz…
Dünya’da sevenler bahtiyar olmaz…
Aşkını bir sır gibi senelerdir sakladım.
Geceleri rüyamda ismini sayıkladım.
Aşkını bir sır gibi senelerdir sakladım.
Geceleri rüyamda ismini sayıkladım.

Bu lafı kullanmayı sevmiyorum, Türkçe’ye de büyük darbedir ama…
Pis aşık oldum.
Bir ortamdayız, ev arkadaşıma gösteriyorum.
İşte bu kız…
Ertesi gün o kızla konuşuyorum ve birbirimizle uzun uzadıya muhabbet ediyoruz.
Hayallerimizde bir şeyler kurarız ya…
O kız benim karşıma çıktı.
Hayatıma girmiş en bilgili, oturmasını kalkmasını bilen kız…
Umuyorum ki bu arkadaşlık güzel bir flörtle taçlanır.

ve aşk geliyorum demez filminden süper bir laf
” Göz renklerimiz farklı olsa da göz yaşlarımızın rengi aynıdır. “

İnsanların, kapasitelerinin üstünde konuşmaya çalışmasıyla birlikte tecelli eden durumdur. Tanıdığınız biri bu tip büyük laflar ettiğinde genelde gözünüzden düşer ve an itibariyle gözünüzdeki önemini kaybeder. O anki kapasitesiyle etmemesi gereken lafları tek tek sıralar, önce şaşırır, ardından da bu komik laflara gülersiniz… Ezberlenmiş bir metni okuyan arkadaşa diyecek pek bir şey de yoktu aslında, kendi dünyasında bir kahraman oluşturmakla meşgul olduğu için o an kimin ne düşündüğü umrunda değildir kişinin… Oysa ki bazı düşüncelerin gelişmesi için çeşitli evrelerden başarıyla çıkma lazımdır.
Türkiye’de entel diye tanımlanan entelektüel bilgisi olduğu sanılan birçok insan da ne yazık ki bu kategoriye giriyor. Kitap çıkartırken her şey lafını bitişik yazan entelektüellerle aynı topraklar üzerinde yaşıyoruz ve milyonlar saygı gösteriyor bunlara… Olayı daha küçük kapsamda incelediğinizde de iki kitap okuyan arkadaşınızın o konu hakkında sizin üzerinizde kurmaya çalıştığı üstünlük çoğu zaman komiktir. Arkadaşınız o an karizma puanını arttırdığını düşünse de aslında inişte olan bir sevgi söz konusudur. Erkekler bu konuda biraz daha başarılıdır, yani söyledikleri laf ağızlarına yakışır, ne kadar o konu hakkında bilgisiz olsalar da farketmek güçtür. Kızlara gelince… Onlarda çok yapmacık durur, bir erkek olarak benim gözlemlerim bunu onaylıyor. Bayan bir gözlemcinin sonucu farklı olabilir, saygı da duyarım.

Neyse…
Demem o ki sıkça insanların “sus“malarını isterim. Bunu dile getirmesemde içimnden sıkça tekrarlarım, kendi fikirleri olgunlaşıncaya kadar bu konuşmaya ara vermelerini isterim.

Tanıdığım insanların, kendilerini aşarak söylediği sözlere istinaden yazılmış bir yazıdır.

Havalar az ısınınca algida beklenmedik bir hamle yaptı ve anlaşmalı olduğu yerlere dondurma gönderdi.
Geçen bir yerde dolapta dondurma görünce az şaşırdım ama süpermarkettir hoş görmek gerekir dedim. Ardından nacizane bir bakkalda da görünce sezonun açıldı herhalde diye düşündüm. Bunlarla kalmadı, dün çekirdek bir aileyi yolda dondurma yerken gördüm. Dondurmayı severim, yaz kış farketmeden bulunduğum ortam sıcaksa yerim. Yalnız böyle kış bitmeden dondurma dağıtılmasını hoş karşılamam.

Seneye kış gelmeden üç mevsim yaşacak gibiyiz…

Bu arada bir çocuk resmi gördüm facebookta, bu kadar tatlı bir burun olmaz diyerekten ekliyorum.

Yabancılar nasıl da zengin oluyor diye düşündüm geçen gün…
Twitter mesela… çok basit bir kodlama, çok basit bir sistem, çok basit bir düşünce ama adamı milyarder yaptı.
Formspring… Twitter misali her şeyiyle aynı basitlik…

O denli bir şeyin bizden çıkmaması da çok garip ama yapamıyoruz işte… Dünya’da duyulan orkut.com’dan başka kaç site var ki…

Neyse bizde bir arkadaşla www.akrostis.net sitesini açtık… Bu da Türkiye’de bir ilk…
Akrostiş nedir?
Akrostiş, mısraların ilk harflerinin üstten alta doğru okunduğunda anlamlı bir kelimeye tekabül etmesi olayıdır.
Dağınık olarak bulunan akrostişleri topladık, günde 5-6 tane olmak kaydıyla ekliyoruz. Her isim için olmasa da güzel bir veritabanı oluşturmaya çalışıyoruz. Güzel bir proje olduğunu düşünüyorum, yaklaşık 10 dakika içinde gelişmiş bir projedir. Arkadaşa söylememle birlikte siteyi kaydetmemiz bir oldu.

Sizde sevdiğim bloglar kısmına eklerseniz www.akrostis.net’i destek vermiş olursunuz…
Tabi destek vermek isterseniz…

Bunlar ki üniversitelerde sosyal aktivite düzenlenirken kafa tayfada görev alırlar.
Sosyal olmayı da bir ünlüyü görmek ya da programını izlemek olarak tanımlarlar.
Hâlbuki bir çay bahçesinde arkadaşlarla edilen küçük ama nitelikli sohbet çok daha fazlasını katmaktadır hayata…
Beyaz show’a getiriyorum lafı, 26 şubat 2010 cuma günü yayınlanan programa…
Uyku tutmadı, uludağsözlük adresinde de konusunu görünce online izleme bölümüne girdim ve başladım izlemeye…
Programa Zülfü Livaneli konuk olmuş ki kendisini severim. Hüseyin Turan bir diğer konuk… ( kızının adını da izmir ida koymuş, onu da severim artık… )
Zülfü Livaneli ve Veda Filmi oyuncuları konuk olunca, konu da otomatikman filme geliyor. Uzun uzun konuşuluyor, internette haftalarca fragmanı dönen veda filmi, herkes bilir. Onu boşver adamlar bir saat bu film hakkında konuşuyor, be arkadaş senin aklın nerde?

Amerika’ya gitmek için üç üniversiteden üç adam seçip sidik yarıştırdıkları evreye geliyor program…
Üç kişi çıkıyor biri muhasebe, biri tıp biri de inşaat teknolojisi öğrencileri… Aynı zamanda geziyi düzenleyen grubun önde gelen isimleri…
Geliyor sorular…
Veda filmi kimin gözünden anlatılmıştır?
Eleman tencereye vuruyor, tıp öğrencisi…
Ehe, bunu bilmeye n’olcak, diyor.
Bilmediği çok açık, 2. sınıf öğrencisi bile anlar elemanın cevabı bilmediğini…
Sonra sağdan soldan kopya geliyor. Salih Kozak, diyor. Salih Kozak… Be arkadaş hiç mi tarih okumadın hiç mi duymadın Salih Bozok ismini, böylesi Atatürk sevdalısı bir adamı…
Salt Atatürk mü öğrettiler bu adama?
Neyse bir daha kopya geliyor. Cevap Sefa Bozok, oluyor.
Sorular cevaplanıyor.
Kızın biri Amerika’ya work & travel ile gitme şansı kazanıyor.
Hangi eyalete gitmek istersin diye soruyorlar hatun kişiye…
Cevap : Londra…
Kimisi gülüyor, kimisi anlamıyor. Kız da gülüyor.
Üniversite muhasebe öğrencisi, boru değil…
Sonra onu da düzeltiyorlar. Bizim de ayağını kıçına sokmuş marjinallerimiz evlerine dönüyor.
Bu insanlar; Marjinal, sosyal ve üniversite öğrencisi…
Hadi bakalım, Türkiye neden ilerlemiyor?

5.30′da başlıyor diğer videonun ortalarına kadar, izleyelim lütfen…

Neden sevmiyorum?

Siyasi görüşü beni hiç ilgilendirmiyor.
Yalnız Nazlı Ilıcak, yıllardan beri bu ülkenin medyasında bilfiil yerini almaktadır. Ne katmıştır bu topraklara?
Çeşitli programlara çıkıp kendi siyasi görüşünü subjektif bir şekilde dile getirmekten başka?
Son olarak eski bir askerle tartışmasını görüyoruz da…
Aman yarabbi, o nasıl bir rezil olmadır…

Birlikte izleyelim ve altında da nazlı hanımı tanıyalım.

Beyfendiyi hiç bir televizyon programına çıkartmayın Video

Ayşe Nazlı Ilıcak (1944, Ankara) Türk gazeteci.

Notre Dame de Sion Fransız Lisesi ve Lozan Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’nde eğitim gördü. 1969′da Tercüman gazetesi sahibi Kemal Ilıcak’la evlendi ve eşinin gazetesinde başyazar oldu. 1988′e kadar Tercüman grubunun ikinci gazetesi olan Bulvar gazetesinin imtiyaz sahipliğini üstlendi. 2007 yılında Sabah gazetesinde köşe yazarlığı yapmaktadır.

1999 Seçimleri’nde Fazilet Partisi’nden İstanbul milletvekili seçildi. 22 Haziran 2001’de, Anayasa Mahkemesi’nin Fazilet Partisi’ni kapatılmasına karar verdiği dava sonucunda milletvekilliği düşürüldü ve 5 yıl siyaset yasağı getirildi. 2007 Genel Seçimleri öncesinde Adalet ve Kalkınma Partisi’ne yaptığı milletvekilliği adaylığı başvurusu reddedildi.

Yeni Şafak, Tercüman, Bugün ve Takvim gazetelerinde yazarlık yapmış, halen Sabah gazetesinde yazmaktadır.

21. ve 22. Hükümetlerde bakanlık yapmış Muammer Çavuşoğlu’nun kızıdır. Valilik, 29., 31., 32., 39. ve 41. hükümetlerde bakanlık yapmış olan Turhan Kapanlı dayısıdır. [1] İlk eşi Kemal Ilıcak’ı 1993′te kaybeden Ilıcak, işadamı ve siyasetçi Emin Şirin’le kısa süren bir evlilik yaptı. İki çocuk annesidir.

Her kitap, beynin kıvrımlarına bir yenisini daha ekliyor.
Her yeni hayal, üretim mekanizmasını harekete geçiriyor.
Her yeni kelime, hareketlendiriyor ezber odasını…
Her yeni yüz, can veriyor beyindeki karaktere…

Yukardaki şey…
Ne olduğunu bilmiyorum, yazımla alakası yok sanırım.

Biriyle konuşuyoruz geçen gün, sevdiğim bi’ arkadaşım…
Derken kendimizi acayip bir yerde buluyoruz. Şiirlerle başlayan bu güzel konuşma çok farklı yerlere taşımış bizi…
Aynı konu hakkında öyle zıt hayallerimiz var ki anlattıkça genişliyor hayaller… Yeni boyutlara geçiyor düşünceler…
O an bir odadayız, basit dört duvar.
Aynı zamanda uzaktayız oradan…
Elimizde demli çayımız, televizyon kapalı…
Bilgisayar başka odada…
Önümüzde satranç tahtası
Hamle yapıyoruz karşılıklı…
Her hamleye karşılık geliyor akıllıca…
Setler çekiliyor ” Şah ” ın önüne…
Çok hızlı çalışıyor iletişimden sorumlu sinirler…
Kıvrımlar yeni satranç tahtasını açıyor, bir sonraki hamleye göre diziyor taşları…
Bitiyor oyun, devam ediyor muhabbet…
Duvarların içinde ve duvarların çok ötesinde…
Biri giriyor odaya, kara elbiseler içinde…
” Ezel ” diyerek basıyor kumandaya…
Bir görüntü oynuyor ekranda…
Beyin ona odaklı…
Duruyor hayat, başlıyor ” Ezel ”

ezel severler kusura bakmasın, hala bunu izlemesine şaşıyorum insanların…

Lozan mübadelesi hakkında deli gibi araştırma yapmaktayım. Ne olmuş, nereden gelmişiz, nereye yerleşmişiz falan…
Güzel şartlarda gelmesek de burası bizim vatanımız olmuş ( hoş göç ettiğimiz ” kavala ” bölgesinin fotoğraflarını gördüğümde ” kahrolsun mübadele ” dedim ama neyse… )

Bunca şey olmuş, hakkında 3-4 kitap yazılmış, buna da eyvallah…
Sen koskoca Gazi Üniversitesi bu kitabı almışsın, güzel…
Yalnız bu kitabın bulunması gereken rafta neden bulunmadığı hakkında da bir açıklama yapman gerekmez mi?
Abartmıyorum şu kütüphaneyi ne vakit kullanacak olsam istediğim kitaba ulaşamıyorum. Belki 15 defa kitap aradım 2-3 tanesini bulabildim. Kütüphanede çalışan arkadaşlarımdan da rica ediyorum, ” hacım, gel beraber bakalım ” diyerek… Yok, adam bu işin uleması ama bulamıyor kitapları…

Yine sınıftan bir arkadaşla konuşuyordum, adam sınavlardan 1 ay önce ders kitaplarını alıp kendince ayarladığı, kütüphanenin bir bölümüne götürüyormuş, böylece kitap rafta gözükse de ne yazık yerinde bulunmuyor. Bu adam da her istediğinde istediği kitaba ulaşabiliyor.

Konumuza dönelim, bir kitap okuyorum şuan, yunanlıların izmir’e gelişindeyiz daha ama helal olsun diyeceğim bir konu mevcut…

Savaş yılları, her ülke parayı silaha falan yatırıyor ve verilere bakıyorsun kendinden emin şekilde yazılmış…
Misal, ( sayılar atılmıştır )
Yunanlılar’ın, İzmir’de 3546 ev yaktığını söylüyor veriler. Arkadaş, bilgisayar yok, kağıt kalem bulmak zor, kim tuttu bu verileri? Gerçekliğine inanalım mı, inanıyorsak bu işi nasıl başarmışlar, o yıllarda bunlarla kim uğraşmış?

Bu bir yergi değil bilakis övgüdür.

Helal olsun diyorum tarihçilere ve bu bilgileri bizlere yansıtanlara, helal olsun…

- Biz küçükken ” lıkır ile mıkır ” vardı, hala var mı o?

- Yıldız Usmanova müzik piyasasının yeni yıldızı sanırım. İyi de söylüyor, geç tanımış olmamız üzücü…

- Bjk – Gs maçının skorunu bildim, bakınız: http://www.uludagsozluk.com/e/7343408
( uludağsözlük.com’daki yazılarımı da takip edebilirsiniz… )

- Bu sene okulun ilk günü derse girdim, ders konusunda ilk kez bu kadar istekliyim.

- Gazi Üniversitesi – Öğrenci Konseyi sitesinin tasarım işini aldım, aynı zamanda bilgi işlem bölümünde ” full time ” çalışacaktım ancak derslerimi göz önüne alarak olumsuz yanıt vermek zorunda kaldım.

- Öğrenci konseyinin yaptırım gücüne şahit oldum ve şaşırdım.

- Her sabah kalktığımda uyanmak için telefonu elime alıp ” babutsa – yanayım ” şarkısını açıyorum. Deneyin, farkı görün…

- Facebook hesabımı hala açmadım, tekel işçisi gibi direniyorum.

- Yenimahalle’nin ünlü ” yosun pastanesi ” bize çok yakın, bugün alışveriş yapma şerefine nail oldum da, fiyatları da gayet normal, sahipleri çok mütevazi insanlar, yenimahalle’ye gelenlerin uğraması gereken güzel bir yer ve çift katlı…

- Türkiye’de eskiden 4 mevsim yaşanırdı diye anlatacağız çocuklarımıza…

- Omegle diye bir siteden bahsetmiştim, tanımadığınız insanlarla rastgele konuşuyordunuz…
İşte bu sitenin kameralısını önerdiler, adı chatroulette…
Siteye giriyorsunuz ve rastgele biriyle birbirinize kameranız açık vaziyette konuşmaya başlıyorsunuz…
Global bir site olduğu için genelde yabancılar denk geliyor, hoş sohbetler dönüyor.
Çok farklı insanlar tanıyabiliyorsunuz, çok eğlenceli oluyor. O siteden bir video ve resim paylaşacağım.

Önce video, muhtemelen fransız bir arkadaşın süper gösterisi…

ve chatroulette’deki en ilginç fotoğraf…

ne dersiniz?

Konu bayanlarla alakalı olmasına rağmen her zaman erkekler tarafından gündeme getirilir ve yorumu hep onlar yapar… Bakire olmak hakkında bir şey yazılıp çizilecekse bunu da erkek üstlenir. Bayanlar uzak durur hep, dile getiremedikleri neler diye düşünmez erkekler de…

Türkiye’de bakire olmak, sicilinin temiz olması demektir. Her yerini elletmiş ama namusu ayaktadır bazı bakirelerimizin…

Baskı o denli büyüktür ki birçok insanı intahara sürükleyen nedenlerin başında gelir. Olan ya da olmayan bir zardır yalnızca, olması hoştur ama olmadı diye de bir insanın tüm hayatı değişir mi?

Türkiye’de değişir. Türkiye’de bakir erkek bir elin parmakları kadardır ama her erkekte bakire kız isteği vardır. Yani cinsel ayrımcılığın tillahı yapılır. Yine de ses çıkarmaz kızlar konuya, ” ben bilmem beyim bilir ” durumları…

Cinsiyet ayrımcılığı yapılır, hemde en afillisinden…

Ben neden mi ilgileniyorum bu konuyla, sevdiğim bir arkadaşımın düşünceleri yüzünden…

Eğer kültürel bir kural işleyişini sürdürecekse neden her iki taraf içinde geçerli olmamaktadır?

En kral ayrımcılık bu değil midir?

ve işte Ukrayna otobüsü…

Bunca adam ne yapmaya gidiyor dersiniz?