Küçükken bir kadife pantolonum vardı. Malum, sağı solu sıcak tutmam gereken yıllardı, mazallah ilerde sorun yaratabilirdi. Hatta pantolonlarımın altına tayt giydiğim o kötü günleri de az önce, kadife pantolon sayesinde hatırladım. Siyah bir taytım vardı. Başka var mıydı bilemiyorum. Şimdilerde, birçok reklamda basenleri sıkı göstermek için kullanılan taytı biz geçmişte soğuktan korunmak için kullanırdık…

Tabi 90′lı yıllardan bahsediyorum. O zaman basen ne bilinmezdi, insanlarda bir başıboşluk bir bakımsızlık hakimdi. O zamanlar bu kadar makyaj malzemesi de yoktu. Bi’ ruj bir de oje vardı. Bu ikisiyle güzel olabiliyorsanız ne ala… ( iyi salladım ha… )

Neyse geçen sene sevdiğim arkadaşlarımın tavsiyesi üzerine tekrar kadife pantolon giymeye başlasam mı diye iyiden iyiye düşündüm. Ankara soğuk oluyor, bundan kurtulmak için de çare üretiliyordu. Farklı bir kampüs kafesiydi bizimkisi… Garip garip konular konuşulur, saçma sapalak espriler yapılırdı. Konu hakkında geceleri yatmadan istişare yapar sonuca varırdım. Ne olduysa unutuldu kadife pantolon işi… Ta ki bugün kadife pantolonlu birini görene kadar…

Arkadaş o ne vahim bir durumdu. 90′lı yıllarda çekilmiş fotoğraflardan kaçıp, üniversitede gezdiğini düşündüğüm bir din kardeşime rastladım. Kadife pantolondan çok şalvar gibi bir şey giymişti. Ulan içersi ne hava alıyodur şimdi, ne poyraz vardır kim bilir, diye düşündüm. Kadife pantolonların alt kısmına lastikli bir sistem geliştirilse ve içerde dolaşan havanın sirkulasyonu durdurulsa hiç fena olmaz.. Hatta kalorifer mantığına benzediği için gayet de ekonomik bir ısınma olur. Hatta böyle 10 kişi toplanıp bir sınıfı geçici olarak ısıtabilirler diye düşünüyorum.

Bugün, anlık olarak kadife pantolon düşüncemi erteledim. Kadife giyip yakışan birini görene kadar askıda kalacak bir düşüncedir artık benim için…