Yazar: admin | Yayın Tarihi: 06 Kasım 2009 | Yorumlar: 2 Yorum
Kategori: Genel

Uzun zamandır patates yemediğimin farkına varıyorum ve harekete geçiyorum.

Mutfağa gidip, orda olan ev arkadaşıma ” patates yer misin ” diye soruyorum. ” Olur, yerim ” diyor. Dolabı açıp patates aramaya başlıyorum. Elimi attığım ilk torbadan patlıcan çıkıyor. İkinci rafta bulunan torbaya el atıyorum yine patlıcan çıkıyor. Başka bir torbaya elimi atıyorum, yine patlıcan…

( bu patlıcanın öyküsü şöyle, önce ben patlıcan yapmayı öğrenmek için bir miktar aldım. Fazla geldi, kaldı. Arkadaşın ailesi İzmir’den gelirken getirmiş, 2 torba oldu. Pazartesi de patlıcan yemeği yapma kararını okulda aldım, tekrar dışarı çıkmamak için eve gelirken patlıcan aldım. Onlar da geldi ve bir miktar kullanıldı. Etti üç torba… )

Patatesleri mutfak dolabında buluyorum. Başlıyorum soyup, dilimlemeye… Bu arada da ev arkadaşıma patates kızartma makinasına yağ koyup fişi takmasını istiyorum. Yağı döküyor, fişi prize taktığı an her taraf kararıyor.  Tüm apartmanın elektriği bizim kızartma makinasının prize takılmasıyla kesiliyor. Üst kattan bir abi iniyor ve bana selam verip anlatıyor. ” Apartmanımızın genel bir sorunu, çok yüklenme olunca şalter atıveriyor, sizde kaldırabilirsiniz. ” diyor.

Bende tabi abi diyerek kapıyı kapatıyorum. Patatesler için tavayı kullanacak değilim. Tekrar fişi prize takıyorum, tekrar atıyor. Fişi prize takılı bırakıp elektriği kandırmaya çalışarak gidip şalteri açıyorum. Elektrik gelmiyor. Allah allah, abi az önce böyle yapmış, elektrik gelmişti diyerek içeri giriyorum. Arkadaşla birinin gelip elektriği açmasını bekliyoruz. Kimse gelmiyor. Aklıma bizim evin şalteri geliyor, gidip bakıyorum bu sefer o atmış, onu kapalı konuma getirip elektriği buluyorum ve patatesi tavada yapıp afiyetle yiyorum.

Velhasıl kelam, bu hikayeden de anlaşıldığı üzere, ersin patates için tüm zorluklara göğüs gerebilir. Kıssadan hisse..

Başka bir paylaşımımı inceleyebilirsiniz

« Issız adam olma yolunda

Ankara’da »