Bahsedilen şimşek tahmin edildiği ve bizim de bildiğimiz gibi iki bulutun birbirine çarpmasıyla oluşan enerji patlaması değil, atom bombası…

6 ağustos 1945′de, Amerika’nın başta Japonya olmak üzere tüm dünyaya güç gösterisinin ürünüydü yalnızca ve bir çocuğun hayatını böyle etkilemiş… Bugün okulun kütüphanesinde öylesine gezerken rastladığım bir kitap ve bu kitapla birlikte depreşen Japonya aşkım…

Merak ettiğim ender ülkelerden biridir Japonya ve ciddi olarak orada yaşayabileceğimi düşünüyorum. Bir ülke hakkında hiç mi kötü söz duyulmaz?

İnsanları pek soğukmuş ama buna Ankara’dan alışkınım… Gayet humanist insanlar olduğunu öğrenmek için ansiklopedileri karıştırmaya gerek yok… Teknolojinin de başkenti diye adlandırılabilir. Ucuz iş gücü olsa dünyaya hükmederler herhalde…

Sake adındaki içkilerini de çok övüyorlar japonların.. Merak ettiğim ufak tefek  japonların o içkiye ne kadar dayanabildiği…

Belki de onu merak ettiğim için hala buradayım.

Özeleştiri zamanı değil şimdi…

Kendimi anılarını anlatan 4 japon çocuğun yerine koyuyorum da…

Anneninz kömür oluyor, babanızın yüzü yanmış, kardeşiniz de bu olaydan 10 dakika sonra ölüyor. Babanız bir hafta sonra gözlerini yumuyor.

Bunu yapan amerikalılara karşı hala içinizde bir önyargı ve kin yok…

Gerçek anlamda insan olmayı başarabilmişler, ” ülkelere değil, savaşa karşıyız ” sloganıyla da bunu dillerine dolamışlar…

Tabi bu ortak düşünceye uymayan aşırı milliyetçi japonları tenzih ediyorum.