Yazar: admin | Yayın Tarihi: 15 Ekim 2009 | Yorumlar: 3 Yorum
Kategori: Genel

Yıllar önce, lise çağındayız ve Devran başta olmak üzere birkaç arkadaşla gereğinden fazla takılmam nedeniyle Metalci olmuştum. Bu nasıl bir kişilik arayışı bilemiyorum, birden siyah giyen acayip bir insan haline dönüşmüştüm. Children of bodom, Dream theater falan dinliyor, t-shirtlerini giyiyordum. Balıketliden hallice olan vücudum bu siyah giyme olayıyla birlikte yapı değiştiriyor ve beni zayıf, cılız bir metalci gibi gösteriyordu. Bu döneme dair hatırladığım, bir gece saat 01.00 ‘ de başlayan metal konseriydi. Bornova’da şık bir metalci yerinde olacak bu konsere bizde bilet almıştık… Bu konser gerçekten önemliymiş, Devran öyle demişti. Bende her zaman olduğu gibi siyahları giyip dışarı çıkacaktım, bu olması gerekendi. Ancak bir sorunumuz vardı, o da gece o saatte dışarda bulunmama ev halkı ne diyecekti?
İkizler burcunun mükemmel özelliğini kullanarak babamlara ” bu akşam arkadaşta kalmam mümkün müdür ” tarzı bir soru sorup, onay almıştım. Bundan sonrası da gelirdi herhalde… Kurtlar vadisinden öğrendiğimiz gibi ” sonunu düşünen kahraman olamaz ” dı ve bende sonunu düşünmedim. Konsere saatler kala midemize içkileri depoladık, malum içerde konser izleyecektik ve buna zamanımız olmayacaktı. ( peh.. )

Konser saatine yaklaşırken içeri girdik ve en önde ayakta yerimizi aldık, bu nasıl bir manyaklıktı, hani o ikizler burcunun mükemmel özelliği?
Neden en önde konser izlemek için saatlerce orda ayakta durduk?
Millet güzel dizayn edilmiş masa ve sandalyelerde içkilerini içerken biz en önde zıp zıp zıplıyor, metalci işareti yaparak kendimizden geçiyorduk… Konsere dair hatırladığım birkaç şey daha var.
Elektronik tabelada, içki isimlerinin yanında yazan astronomik rakamlar ve atılan penayı kapmam en başta gelenler…
Diğeri, metalci abimiz ayağını amfinin üstüne koyuyor ve gitarı öttürüyor, o sırada bizim gibi ön sırada saf tutmuş bir bayan arkadaşımızda metal abimizin ayakkabısını okşuyor, bu nasıl bir figür diye düşünmekte olan ben zıplamayı bırakıp o görüntüyü beynime kazıyorum. Konser bitiyor, gecenin o saatinde otobüs bekleyip buca’ya yakın bir yere gidiyoruz ve basri’nin babası bizi alıp eve götürüyor, yemek yedirip yatırıyorlar bizi… Ertesi gün mal gibi kalkıyoruz ama hala metalciliğimizden bir şey kaybetmiş değiliz… Bu arada o gece ben, devran ve basri yani üçümüz de pena kapmıştık… ( en öndeyiz, çok normal aslında… )

Bu sene yazın… ( 2009 yazı )
Devran ve Ben Bodrum’da barlar sokağındayız, girecek bar arıyoruz aynı zamanda damsız almadıklarını da biliyoruz… Ne yapalım ne yapalım derken sahile gidip önce biraz içki depolamayı uygun görüyoruz, her şeyin başı içkidir, biliyorsunuz…
Ayrıca market hayrettin abinin içkileri, gayet ucuz, içerde bir bira 7 tl gibi bir rakama tekabül ediyor, bu da öğrencinin cebini zorluyor. Neyse sahilde biralarımızı içerken birkaç turist iskelede saçma sapalak fotoğraf çekiliyor. Aynı zamanda, 4-5 metre yakınımıza bir yaşlı alman turist geliyor. İçli içli sigarasından içeri çekiyor zehri… Üflüyor sonra sonsuzluğa… Fotoğraf çekilen kızların yerinde olmak istiyor belki de… Biz bu sırada gökhan abileri bekliyoruz, bizi damsız bara sokacak tek insan evladı gökhan ve mahmut abi…
1 saat sonra fln barın önünde buluşuyor, sorgusuz içeri giriyoruz. Bu arada gökhan abiden öneriler geliyor. Biraya sakın 5 tl’den fazla vermeyin gibi..

Zaten hafiften çakır keyifiz, bir de bira istediğimizde adamın iki bira için söylediği ” 14 tl ” fiyatı hemen reddediyor, 10 tl uzatıyoruz. Herif olmaz falan derken gökhan abiyi gösteriyoruz. O da şefimsi adama dönüp olayı anlatıyor, gökhan abiyi gören adam da tamam sorun değil der gibi bir hareket çekiyor. Bu sırada tepelerde rus olduğu her halinden belli ablalar deliler gibi dans ediyor. ” van tu tri for bombastik ” böyle sözleri olan bir şarkı da ortalıkta dönüyor.

Gece bitiyor, bu yazı da aynı şekilde…

Uzun bir ara sonra tekrar beraberiz, ne kadar mutluyum anlatamam…
Ara bana oldukça iyi geldi, çok pozitif düşünmekteyim.

Başka bir paylaşımımı inceleyebilirsiniz

« “O”nun hikayesi biter, Ersin gider.

Orası İstanbul… »