Birçok arkadaşımızın başına gelmiştir aslında… Birini deli gibi sevip ardından ayrılmak zorunda kalmışsınızdır. Her şeyde onu görür olursunuz, her adımda o çıkar karşınıza ve anılar birer film şeridi gibi geçer gözünüzün önünden… Gülerken ya da ağlarkan arkaplanda onu görür biraz duraksarsınız, sonra tekrar aynı duyguyu yaşamaya devam edersiniz, içine onu katarak…

Kimse ” ben unuttum ” triplerine girmesin, akla gelir eski sevgili… Çünkü herkesin kalbi kirlidir biraz… Herkesin bir yanı kalmıştır eskide, her hatırada onu anmanızın sebebi de budur zaten… Kirlenmiş kalbi temizleyebilen var mı bilmiyorum ama iddaa edene de inanasım gelmiyor.

Biz neden yalnızca filmlerde olan ve hep orada kalacak sahnelere inanırız ve delicesine taparız?

İstanbul’da boğazı gören bir bankta kız oturur, ağlıyordur ve ordan geçen duyarlı ve duygusal abimiz hemen yanına gider. Derdini sorar, ilk başta kızdan pozitif cevaplar alamaz ama dedik ya duyarlıdır abimiz devam eder konuşmaya…

En sonunda sevgili olurlar, sonra biter bölüm… İşte budur aşk!..

yazasım gelmiyor, burada bırakıyorum. ( şuan hüngür hüngür ağlıyorum falan sanılmasın yalnızca şarkı bitti ve ilham kaçtı. )