Benim gözlerim de yeşil ama yakın çekim olmadıkça parlamıyor. Ha bu güne kadar nimetini görmedim değil ama böyle aynaya falan bakınca ” ne güzel gözlerim var lan benim ” diyemiyorum. Hatta hiç ilgi çekmiyorlar.. Çok garip..
Eskiden mütevazilik olsun diye şu replikleri çok yaşardım.

i – insan evladı , e – ersin

i – Gözlerin çok güzel, yeşil galiba..
e – Evet, seninki de güzel.. ( zordan denir bu, aslında güzel değildir. )
i- Göz rengim yeşil olsun isterdim.
e- Bende kahverengi
i- Yok artık
e- Gerçekten… ( ben farklıyım, renge takmam havası… )

O zamanlar yeşil göz önemliydi, bilirdim. İnsanlar hayran olacak bir şey arar, gözleri görünce de ” mission complete ” olurdu. ( ha çok da ingilizce bilmiyorum, oyunlardan gördüğümüz kadarıyla.. )

Şu sıralar aynaya bakıyorum, gözlerim sarı gibi böyle acayip bir şey..

Lan, acaba istemeden söylediğim ” keşke kahverengi olsaydı ” lafı gerçek mi oluyor diyorum içten içe..

İnsan evladını seçemez ya, güzel de olur çirkinde ama hayırlı evlat önemlidir. Onun gibi bir şey bu.. Kendimi en kötüye alıştırdım, yeter ki sağlıklı olsun..