Nazım Hikmet Ran

Sıradan bir şiirin sonu gibi dursa da gidişata göre çok farklı bir anlam içermekte..

Başlık arıyorken şiir okuma işi güzel oluyormuş, böylece kısa bir tanıtımdan sonra hem başlık hem giriş bölümünü geçebiliyorsunuz..

Lise ve kısmen ortaokul yıllarında kompozisyon yazdırırlar, giriş bölümünde hep saçmalardım. Giriş bölümü hep zor gelmiştir bana.. Halbuki teoride ne kolaydır, bilgi verilir gelişmede her şey anlatılırdı.

Birde giriş, gelişme ve sonuç bölümlerini ayrı paragraflarda yazardık, hoca anlasın diye…

Ehe, onca sene oku bir de paragraf halinde yazmadık diye not kır, asıl ben senin notunu kırıyorum, okudugunda bölümlerin arasındaki kalın çizgileri anlayamadığın için…

Dün

Güzel bir yağmur yağdı ve arabanın çok hafif meyilli yerde olduğunu görünce suya dalıp ulaşacağımı kestirdim. Elimde ekmek torbası diğer elimde arabanın anahtarı, koşturarak karşıya geçtim ve geçer geçmez tuşa basmaya başladım. İçimden ” açıl artık dostum ” diyorum. Komedi filmlerindeki zenci oyuncular gibi..

Derken kapı açılıyor ve ekmekleri yan koltuğa doğru bırakıyorum.  Bırakma anında anahtar kapıya çarpıyor ve o aşağı doğru delice akan suyun içine düşüyor. O an aklıma iki şey geliyor. İlki suya kapılıp gitme ihtimali

Diğeri elektronik bir parça olduğu için çalışıp çalışmama olasılığı..

Hafifçe yere eğliyorum ve anahtarı orada görüyorum. Hemen alıp önce pantolonuma sürterek kurutmaya çalışıyor, dışı kuruduktan sonra da içine üfleme yöntemiyle kurutma işlemi uyguluyorum. Tek amacım çalışıp beni orda mahçup etmemesini sağlamak…

Neyse ki tuşa bastığımda kırmızı ışığı görüyorum. Dünyalar benim oluyor.

Silgeçleri son hız çalıştırıp eve varıyorum.

ve fotoğraf çekilen kızlardan bir istek,

Lütfen fotoğraf çekilirken bir ayağınızı kaldırmayın, ne ki o?