İnsanların, kapasitelerinin üstünde konuşmaya çalışmasıyla birlikte tecelli eden durumdur. Tanıdığınız biri bu tip büyük laflar ettiğinde genelde gözünüzden düşer ve an itibariyle gözünüzdeki önemini kaybeder. O anki kapasitesiyle etmemesi gereken lafları tek tek sıralar, önce şaşırır, ardından da bu komik laflara gülersiniz… Ezberlenmiş bir metni okuyan arkadaşa diyecek pek bir şey de yoktu aslında, kendi dünyasında bir kahraman oluşturmakla meşgul olduğu için o an kimin ne düşündüğü umrunda değildir kişinin… Oysa ki bazı düşüncelerin gelişmesi için çeşitli evrelerden başarıyla çıkma lazımdır.
Türkiye’de entel diye tanımlanan entelektüel bilgisi olduğu sanılan birçok insan da ne yazık ki bu kategoriye giriyor. Kitap çıkartırken her şey lafını bitişik yazan entelektüellerle aynı topraklar üzerinde yaşıyoruz ve milyonlar saygı gösteriyor bunlara… Olayı daha küçük kapsamda incelediğinizde de iki kitap okuyan arkadaşınızın o konu hakkında sizin üzerinizde kurmaya çalıştığı üstünlük çoğu zaman komiktir. Arkadaşınız o an karizma puanını arttırdığını düşünse de aslında inişte olan bir sevgi söz konusudur. Erkekler bu konuda biraz daha başarılıdır, yani söyledikleri laf ağızlarına yakışır, ne kadar o konu hakkında bilgisiz olsalar da farketmek güçtür. Kızlara gelince… Onlarda çok yapmacık durur, bir erkek olarak benim gözlemlerim bunu onaylıyor. Bayan bir gözlemcinin sonucu farklı olabilir, saygı da duyarım.

Neyse…
Demem o ki sıkça insanların “sus“malarını isterim. Bunu dile getirmesemde içimnden sıkça tekrarlarım, kendi fikirleri olgunlaşıncaya kadar bu konuşmaya ara vermelerini isterim.

Tanıdığım insanların, kendilerini aşarak söylediği sözlere istinaden yazılmış bir yazıdır.