- Ben realistim, o dersi geçemeyiz.

+ Bende ( bende realist değilim diyeceğim ama neydi lan realistin karşıtı diye kalıyorum öyle ve cümleyi şöyle bitiriyorum )

bende irrealistim… Tabi o anki tebessüm kütüphanenin grup çalışma odasında hissediliyor.

Dün, Kızılay’da bir arkadaşla buluşmak üzere mekandan çıkıyoruz. Bulunduğumuz yer Sakarya Caddesi, buluşacağımız arkadaşın adı Ahmet, 3 kişiyiz ve Ahmet’i arıyor gözlerimiz…

Bir arkadaş görüyor ve işte şurada diyor, aramızda 10 metre mesafe var. Çokça insan…

Ahmet! diye bağırıyorum 10 metre uzaktaki birinin duyacağı kadar yüksek bir sesle… Aynı anda 5-6 insan bakıyor bana

Arkadaşlara dönüp, ne çok ahmet varmış lan, diyorum ve güzel bir anımız daha oluyor.

Hande Altaylı ve Canan Tan birbirlerine çok benziyorlar… Aşk romanı yazmanın dışında bir ortak noktaları daha var ki o da kendini tekrarlama saçmalığı… İkisi de ne yazık ki ilk kitaptan sonra bıkkınlık veriyor…

Türkiye’ye sağlam bir aşk romanı yazarı lazım… ( duyun sesimizi duygusal insanlar… )