Herkes işaret parmağını kullanmanın ayıp olduğunu unutarak gösterdi bizi…

Gözlerime baktın!..

Gözlerimden bir sinir uyardı beynimi…

Yavaşça bıraktık birbirimizi… Karşıyaka’ya bakarak kurduğumuz hayaller aslında hep bizim yakamızdaydı.

El ele tutuşarak oturuyorduk ” izmir büyükşehir belediyesi ” yazılı bankta… O anki konforu en marjinal tasarımda bile bulamazdık… El ele olmanın verdiği mutluluk ve ağızdan dökülen ” seni seviyorum  ” sözü yayılmaya başladı radyasyon gibi… Kordondaki herkes içten bir gülücük attı sevgilisine…

Sustuk…

Gözlerimizle anlatmaya başladık geçmişimizi…

Yağmurlu günde sana tuttuğum şemsiyeyi ve o an düşündüklerimizi döktük bir bir denize…

Hayallerimiz için en güvenilir yerdi deniz, ne vakit birbirimizi düşünsek aynı banka gelir otururduk ve denize bıraktığımız hayallerimizi çıkartıp incelerdik…

Sevdik…

Hiç ayrılmayacakmış gibi…

Biterdi sevdalar, hayat öğretti bize…

Denedik çeşitli yüreklerde yaşamayı…

Her defasında döndük birbirimize…

Sen biraz olgunlaşmıştın, bense biraz kilo almış…

Yılların kaybettirdiği yalnızca çocukça sevdamızdı.

Yine aynı banka oturduk…

Belediyenin yazısı silinmeye yüz tutmuş…

Her aşık ismini kazımış banka…

Bizimkine inat…

Onların hayalleri de denizde miydi acaba…

Onlar da gelip tek tek yineliyorlar mıydı bu hayalleri…

Umutla besliyor olabilirler miydi hayalleri…

Karşıyaka’ya baktık tekrar…

Akşamdı.

Yakamoz, sanat eseri gibi duruyordu.

Her gün olduğundan daha güzel gözüküyordu Karşıyaka…

Hiç sevemediğim Karşıyaka…

Ayrılmamız gerekiyordu.

Sen gittin…

Hayallerimizi incelemek istedim, bulamadım aynı yerde…

Onlar da bırakmıştı.

ve bitti hikayemiz…