Gazi üniversitesi Merkez kampüsünün içine girmiş bir okuldan bahsetmek istiyorum.

Kullandığım yol üzerinde bulunması nedeniyle her geçtiğimde içeriyi süzüyorum.

Önce resimdeki abi takılıyor gözüme, içten öylesine saygı duyuyorum ki yaptığı işe…

Küçük kulübede, önünde kabartma yazıyla bekliyor. O, Mitat Enç görme engelliler ilköğretim okulunun güvenlik görevlisi…

Okula ulaşmak için bu ilköğretim okulunun çevresini dolaşmam gerekiyor.

Bahçede oynayan bıdıklara bakıyorum, aramızda 30 metre yok… Çok yakınız, aynı zamanda çok uzağız…

Onların farklı bir dünyası var ve okulun demir korumalıkları da bu dünyayı biraz daha özelleştirmiş…

Oyunları, eğlenceleri, korkuları, hisleri bizimkinden çok farklı…

Karanlık dünyanın aydınlık yüzlerini görüyorum birçok gün…

İletişim kuramasamda konuk ediyorlar beni oyunlarına uzaktan uzağa…

Hayatın işleyişi sırasında unutuluyorlar orada… Bir servisleri var, adı ” Gören Kalpler ”

Daha anlamlı ne isim verilebilir ki?

Mitat Enç’i ne kadar tanıdıklarını merak ediyorum.

Zamanında ” Sabiha Gökçen ilköğretim okulu “nda okumuştum ama öğretmenler tanıtmasa hiç araştırmaya niyetim yoktu. Onlarda benim gibi mi acaba?

Başlıktaki sorunun yanıtına gelince…

Ayrı dünyaların insanı olmamız için bizi gerçekten ayıran engeller olması lazım, ne yazık ufaklıklar biz sizi ne kadar az düşünsek de aynı dünyanın insanlarıyız… Siz biraz şanslısınız, bu kirli yüzleri görmeme gibi bir şerefe nail olmuşsunuz…