Blog tutmaya başladığımdan beri Ankara hakkında iyi şeyler yazmadım.

Bugün bir milat olacak ve Ankara hakkında biraz iyi şeyler yazacağım…

Sanırım Ankara’yı sevmememin nedeni arkadaşlıklarla alakalı sorunlarmış… Ev arkadaşımı değiştirmemle başlayan süreçte evde herhangi bir sorun çıkmaması özel hayatıma da yansıdı dünyalar iyisi bir kızla tanışıp bir anda sevgili oluverdim. Buna bağlı olarak güzel geçen günlerin mükafatı güleryüz oldu. İzmir’de bulunan ailemi özlememi sağlaması, onların değerini bir kez daha anlatması da Ankara’nın istemeden yaptığı bir eylemdir. Soğuk havasını da yavaş yavaş sevmeye başladım. Umarım kış ortalarında bu sözüm yüzünden geceleri uykum bölünmez…

Ankara’da sınırlı etkinliklerden bulduğum zamanda bana ucuz kitap şansı sunan olgunlar esnafını da unutmuyorum elbette… İzmir’de bu kadar okuyamıyordum hala tatillerde falan okuyamıyorum.

Ankara’yı bu kadar övmek yeter, şimdi ikinci konumuza gelelim.

Yılmaz Özdil, dün Danıştay’dan dönen ” katsayı ” sorunu hakkında bir yazı yazmış… Okuduktan sonra aslında bazı konularda bana ters düşen fikirleri olduğunu gördüm. Bu konuda birikmiş olmanın verdiği hırsla mail adresini alıp güzelll bir mail attım. O kadar güzel atmışım ki bana zaman ayırıp cevap verme nezaketinde bulunmuş… En sonunda da teşekkür etmiş, sağ olsun Yılmaz Özdil efendi adam…

Hem İzmirli hem Göztepeli, olsun o kadar….

Yarın sabah Ankara’da olacağım, 14.30 ve 17.30 da sağlam iki vizeyle karşı karşıyayım. Biri sözel olsa hiç fena olmazdı dediğim sayısal derslerin sınavında kendime başarılar dileyip şans öpücüğü veriyorum.